İslam’da esas olan kişinin “kendi” nefsini eleştirmesi ve eksik görmesidir. Bu sayede Allah’a(C.C.) kurbiyet yelkenini açmış ve Onun(C.C) İnayeti altına girmeyi hedeflemiş olur. Günümüz mü’minlerinde ise “başkasını” eleştirme hastalığı kronikleşmiş bir vaka olarak önümüzde duruyor. Özellikle son birkaç yıldır , kendilerini geleneksel İslam anlayışı ile özdeşleştiren -lakin- İslam’ın tecdit ruhuna bir türlü vakıf olamayan bir takım kardeşlerimizin , muhterem M.Fethullah Gülen Hocaefendiyi  -kendilerince- eleştirdiklerine şahit olmaktayız.

(Bahse konu eleştiri mevzularının tümüne Ehl-i Sünnet itikadı çerçevesindeki cevabları gencadam.net sitemizde bulabilirsiniz.)

İlginçtir , bu eleştiri hastalığına geçenlerde Milli Gazete Yazarlarından değerli Ebubekir Sifil Hoca’nın da katılmış olması bizleri şaşırtmadı değil.  Okurlarımız tarafından tarafımıza sitemle ulaştırılan yazısının başlığı göze çarptığında doğrusu merak ettim , bizde kendilerinin yaptığı şekilde bir uslub ile yazımızın başlığını kullanmış olsaydık  , kendilerinin yaklaşımı nasıl olurdu acaba? Kendilerinin uygun gördüğü  - “Çağdaş Nurculuk” mu, “Bid’atkârâne bir hıyanet” mi?- başlığına mukabil ; bizlerin de bir cevab mahiyetinde bu yazımız için uygun gördüğümüz “başlık” neticesinde acaba Allah (CC) ve Resulu (SAV) hoşnut olmuşmudur dersiniz ? Ciddi şüphelerim olmasaydı başlığa iki adet ünlem işareti eklemezdim. Efendimiz (SAV) min “Annenize sövmeyiniz” ihtarına mukabil Ashab-ı Kiramın :” Ya Resulullah hiçbir insan annesine söver mi?” sorusuna mukabil ; ” Siz karşınızdaki insanın annesine söverseniz oda sizinkine söver , dolaysıyla siz annenize sövmüş gibi olursunuz” mealindeki Hadis-i Şerif ne güzel bir mesaj veriyor aslında….
Ebubekir Sifil Hoca’nın eleştiri mevzusu aslında  iki husustan oluşmakta…
Birincisi Zaman Gazetesi Yazarlarından Ahmet Kurucan Hocamızın “İslam‘da Tedricilik” üzerine yaptığı yerinde ve isabetli yorumlar.
İkincisi , muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin bir yazısında dile getirdiği “Hz.İsa (AS) mın ve Hz.Mehdi’nin ahirzamanda nuzulü”  ile ilgili enfes tesbitler ve bunun İtikat İmamlarımızca erkan-ı imaniyeden sayılıp sayılmadığı meselesi.
Farz-ı muhal , her iki yazıda da Ebubekir Sifil Hocanın eleştirilerinde haklı olduğunu varsayarak sorma gereği duyuyorum ; acaba -böyle olsa bile- yanlış varsaydığımız ve eleştirdiğimiz camiayı – hemde zan altında bırakarak – “Hıyanet ve bidat “ imalı suçlamanın Kur’an ve Sünnetteki yeri nedir ? Sahabe-yi Kirama bile verilmeyen bu tarz “niyet okuma” ithamını yapma selahiyetini acaba kimden ve nereden almaktadır ? “Efendim , nehy-i anil münker yapıyoruz” şemsiyesine sığınmak nedenli kendilerini ıslanmaktan koruyabilir ...?
Yazar ; Bediüzzaman Hazretlerinden alıntılar getirerek M.Fethullah Gülen Hocaefendi’nin düşüncelerini özetleyen Ahmet Kurucan Hoca’nın  bazı cümlelerini Bediüzzaman Hazretlerinin ifadeleri ile karşılaştırmakta ve -sözde- tenakuzunu göstermeye çalışarak, “Bediüzzaman Hazretleri büyük bir Hak Dostudur bizde onun gibi düşünüyoruz, lakin Fethullah Hoca camiası Onun yolundan artık gitmiyor ; işte İspatı(!)” mantığı ile  haklılığını ispatlama gayretinde görmekteyiz. Halbuki ; şayan-ı dikkattir, Ebubekir Sifil Hoca’nın kaleme aldığı diğer bazı yazılarında Bediüzzaman Hazretlerini  eleştirmekten kendini alıkoyamadığını ve Bediüzzamanın bazı tesbitlerini doğru bulmadığını ifade etmiş olması , Ahmet Kurucan Hoca’nın tesbitlerine karşın kullandığı ve Kriter olarak mukayeseya çalıştığı yazısındaki inandırıcılığına gölge düşürmektedir. Madem Bediüzzaman’ı bir Kriter kabul ediyorsunuz  halde onu neden eleştirme cüretini gösteriyorsunuz ? Madem eleştiriyorsunuz neden Bir Kriter olarak birilerine karşı kullanma gereği duyuyorsunuz ? Tutarlı bir müminin bu konuda daha dikkatli olması Rıza-yı İlahiyeyi celbetmesi adına önem arz etmemekte midir ?
İşte Bediüzzaman Hazretlerini eleştiren Ebubekir Sifil Hoca’dan birkaç pasaj:
1-      ”……… Alâ külli hal, (Bediüzzamanın bahsettiği) Hristiyanlığın tasaffi edip "bir nevi" İslamlaşmaya evrileceği görüşünün, tesbit edebildiğim kadarıyla hadislerde herhangi bir "açık ve kesin" dayanağı bulunmamaktadır.” (26 Şubat 2005 Milli Gazete)
Acaba Bediüzzaman Hazretleri dayanaksız Eser kaleme alacak bir Zat’mıdır diye sormadan edemiyoruz !  Öyleyse dayanaksız yazı kaleme alan (!) Bediüzzamandan neden alıntılar yaparak Ahmet Kurucan’a mukabele edilmek istenmiştir….?
2-) “………..Öte yandan ilk iktibasın son paragrafında geçen (Bediüzzamanın bahsettiği) "… âhirzamanda madem fetret derecesinde din ve din-i Muhammedîye (a.s.m.) bir lâkaytlık perdesi gelmiş. Ve madem âhirzamanda Hazret-i İsâ'nın (a.s.) din-i hakikîsi hükmedecek…" ifadesinin burada hükme hiçbir etkisi yoktur.” (20 Kasım 2004 Milli Gazete)
Bediüzzaman Hazretlerinin Ahirzamanı Fetret Dönemi olarak telakki etmesine karşı çıkıp Ehl-i Sünnet itikadında yer alan (1) Fetret devrinde  mazlumen ve masumen (yani İslamın seviyeli temsil ve tebliğine muhatab olmadan) ölen  bazı Hıristiyanların ehl-i necat olacağı beyanını hükümsüz telakki etmektedir. Dolaysıyla Bediüzzamanın ahirzamanı Fetret Devri kabul etmesini ehemmiyetsiz ve yanlış bularak verdiği hükme karşı çıkmakta , ancak yine Ahmet Kurucan Hoca'ya karşı bir Kriter olarak Bediüzzamanı kullanmaktan kendisini alıkoyamaktadır.
3-) “………………..Risale-i Nur, temel tesbitleri ve istikameti bakımından "irşad edici, doğruya götürücü"dür. Ancak bu, söz konusu külliyatta kendisine yer bulmuş meselelerin her biri hakkında söylenenlerin aynı özellikte olduğu anlamına gelmez.( 5 Mart 2006 Milli Gazete)  diyerek  Risaleyi Nurlarda yeralan bazı konuların “doğruya götürmediğini” alenen beyan etmektedir.
Örnekleri uzatıp ,birilerinin tenakuzlarını araştırma memurluğuna soyunacak değilim , herkesin kendisine Bediüzzaman gibi bir Kutb-u Azamı Rehber edinmeye zorlayacak da değilim , ancak işine gelen yerlerde Bediüzzaman’ı Hazretlerini Ahmet Kurucan Hocaya karşı kullanan Ebubekir Sifil Hocamızın , işine gelmediği yerlerde Bediüzzaman Hazretlerini anlamak yerine onu eleştirme selahiyetini kendinde görmeside Muhammed-i (SAV)Ahlaka uygun düştüğü konusunda ciddi şüphelerimin olduğunu ifade etmeliyim. Kaldı ki ; Bediüzzaman Hazretlerinden yapılan ve Ahmet Kurucan Hoca’nın yazılarına karşı bir Kriter olarak alıntılanan mevzularda da Bediüzzaman Hazretlerinin bir cümlesini cımbızlayıp almak yerine Kur’anın bir Tefsiri olan Risale-i Nur’un bütünü içinde o mevzu hakkındaki siyak ve sibak bütünlüğü çerçevesinde değerlendirmek bizi Bediüzzamanın gerçek düşüncesine yaklaştıracaktır.   

Yeni Mesaj’ın Yedinci İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

Bu yedinci bölümde, iftira ve iddia nöbeti Emin Koç’tadır.

Cevap: Ben adları yazılan gazetelerin asıl olarak ne yaz­dık-larını araştırıp tahkik edecek değilim. O gazetelerin, Yeni Mesaj gazetesi insafsız yazarları gibi gerçeği ne kadar doğru, ne kadar tahrifli yazdıklarını bilemeyeceğim. Ben Emin Koç’tan “Bediüzzaman Hazretleri’nin hangi mektup, yazı ve risalesinde, ‘cizvit’ papazını ‘Hıristiyan Nurcu’ diye ilan etti”ğini soruyorum. Bu isnad ve ifti-rasına delil getirmesini istiyorum. “M. Emin Birinci ‘Hıristiyan Nur talebeleri’ de­miş”, diyorsun. Bu duruma göre birinci cümle sana ait olduğu anlaşılıyor. İşte eğer sen bu iddianı ispat etmezsen, dünyanın en yalancı, iftiracı adamı olursun. Cevabını bekliyo-rum. Beni ilgilendiren sadece bu konudur. İsimlerini yazdığın öbür zatlar hayattalar, müdafaaları bana düşmediği gibi, yanlış söz ve ha­reketleri –bi’l-farz– varsa, Bediüzzaman’a ulaşamaz.

M. Emin Koç, bir de şöyle hakaretli bir başlık atıyor:

Cevap: Bu şahıs, şu zehirli hükmü ile, Amerika’da yaşa­makta olan milyonlarca Müslümanlara hakaret yağdırıyor. ABD’nin koynunda, yani hükümetleri korumasında yaşamakta olan Fethullah Hoca gibi din adamlarından bir çok zatlar bu­lunmaktadır. Bütün bunlar senin şu zehir-alud anlayışına göre bakılırsa, hepisi onun koynunda yaşayan insanlardır. Aynı za­manda Avrupa’nın tüm devletlerinde yaşamakta olan mülümanlar da –sana göre– aynı kategoridedir. Yuh senin şu anlayışına!..

Cevap: Biz şu cevabı yazımızın üst tarafında, bu iki çar­pıtılmış ve bir kin ve gayz tarzında saptırılmış gerçekleri de­taylarıyla ispat ederek yazdık. Bediüzzaman Hazretleri Fener Patriğiyle ne gaye ile gidip görüştüğünü, ona neler söylediğini, açıkça ve olduğu gibi ifade ettiğimiz gibi, kuva-yı milliyeye karşı çıkmak şöyle dursun, bütün gücüyle desteklediğini bir çok belgelerle ispat edip ortaya koyduk. Ve orada, Muharrem Bayraktar’ın verdiği yalan dolan kaynakların asılsız olduğunu yine ispat ettik. Öyleyse, hep iftira ve yalanlarla, kin ve düş­manlıklarla ayakta durmaya çalışan bu gibilerin akibeti hüs­randır, battıkça batacaklardır.

Yine aynı gazetenin bir başka yazarı olan Müslim Karaba­cak ise, müşrik ve Allah’ı kökten inkar eden komünist ve mutlak kafirler ile ehl-i kitap Hıristiyan ve Yahudilerin Al­lah’ın varlığını, bir kısım peygamberleri ve kitapları, ahireti ve melaikeleri kabul eden, ama Allah’ın sıfatında yanlış ve büyük ha­talar yapan kafirleri aynı kefede tutuyor ve küfür birdir, diyor. Oysa ki, Kur’an-ı Kerim bir çok ayetlerinde bu iki tip küfrün arasını tefrik ediyor. İslam şeriatında da, ehl-i kitabın kızlarıyla Müslümanların evlenebileceği, kestiklerini   –İslam usûlüne göre– yenebileceği; Hanefi mezhebinde şahidlik için bir ehl-i kitabın, fasık bir Müslümana tercih edilebileceği kayıtlıdır. Yine Kur’an-ı Kerim ve Resul-i Ekrem(asm) ve Allah’ın varlı­ğını tamamen inkar eden kafirlerin–ki bunlara ateist ismi ve­rilmez. Ateist, dinsiz ya da lakayd kalanlardır. –bir ehl-i ki­tapla harpleri vaki olduğunda, taraftarlık icab ederse ehl-i kita­bın tarafının tutulabileceğini, Kur’an-ı Kerim Rum Sûresi başı ve tefsirinde nakledilen bir çok hadis-i şerifler açık olarak ifade ediyorlar.

Buna göre M. Karabacak’ın, Bediüzzaman tarafından ifade edilmiş “küfr-ü mutlak” terimine itirazı kara cahilliğin ti­pik bir örneğidir. Evet küfrün iki tipi vardır: “Küfr-ü mutlak”, “küfr-ü mukayyed” olarak değil, yani “ma-i mutlak” ve “ma-i mukayyed” gibi değil, “küfr-ü mutlak” ve “küfr-ü meşkûk” tarzında, (necâset-i galîza ve necaset-i hafife gibi) ilm-i kelam kitaplarında mezkûrdur. Günah-ı kebire ve günah-ı sağire gibi...

Lakin şu Yeni Mesaj’ın acemi bay yazarı, böyle bir tasni­fin Kur’an’da ve hadiste yer almadığını söyler. Anlaşılıyor ki, bu adamlar Kur’an’dan ve hadisten, akaid kitapları ve ilm-i kelamdan haberleri olmayan ketele-i cühaladandırlar. Aslında bunları kâle alarak, ciddi cevap vermek kâr-ı akıl değil. Fakat ne yapalım ki, insanlarımızın çoğu meseleleri, olayları tahkik süzgecinden geçiren ve şahsen ilgilenip bakanlardan olmadı­ğından ve komünistlerin iblisane bir taktiği ki; “iftirayı bas, te’sir etmezse, iz bırakır” kaziyesini düşünerek, saf zihinlerin vesveselenmemeleri için, hakikatları olduğu gibi ortaya ser­meye mecbur kalmış durumdayız.

Evet, bu adamlar, “Küfür tek millettir” hadisinin vürûd makamına ve tayin cihetlerinin yorumlarına bakmadan, batı dünyasının ve Amerika’nın Hıristiyanlık diniyle asla bir ilgisi olmayan siyasî mekanizmalarını elinde tutanların icra eyle­dikleri zalimane ve kafirane hareketlerine bakarak; komünistin mutlak kafirlikleriyle, Hıristiyanlık dini ve ruhani kesiminin tamamını aynı kefeye almışlardır.

Bunun yanında, komünist Rusyanın Kafkas, Dağıstan ve Türkistan’a icra eyledikleri kafirane zulüm ve ceberutlarını ve “din zehirdir” deyip oralarda yaşayan Müslümanların dinlerini ibadet yerlerini, dini adet ve an’anelerini kökten silip mahve­den, tarümar eden ve o Müslümanları zorla komünistleştirmek için binlercesini katliamlara uğratan mutlak kafir olan Rus’un ve Çin’in yaptıkları daha düne kadar gözler önünde cereyan etmekte idi.

İşte Karabacak’ın: “Ateistlerin değil, haçlıların çizmeleri yurdumuzda dolaştı” sözü ve komünistleri zımni savunan la­kırdılarının ne kıymette olduğu her halde ayan-beyan görünü­yor.

Evet onların bu tip davranış ve hareketleri bir cihette ko­münist rejimi savunanlarla birleşiyor gibidir. Komünistlerin partisinin tüzügü icabı, Amerika’ya ve bir kısım batı dünyasına eleştiriler tevcih eylemesi, düşman olması normal karşılanabi­lir. Lakin birden bire mantar gibi ortaya çıkan ve televizyon kanalı, gazete, parti ve okulları az zamanda tertipleyip oluştu­ran bu “mesajcılar” sureti Müslüman, sireti İslama zıt vaziye­tinde arz-ı endam eylemektedir. Bu ikisi, Amerikan ve Avrupa düşmanlığında, özellikle Yahudilere değil, Hırıstiyana adave­tinde işbirlikleri var gibi görünüyor. Hele buiddiaları yapanla­rın veyandaşlarının kesif ve katı küfür dünyası olan şimal cerayanına karşı yumuşak ve mülayim davranmaları dikkat çekmektedir. Katı küfür dünyasına tavizkarlık ve mülayemet meylinden midir, bilmiyorum, 1946’larda Rusların Kars ve Ardahan’ı Türkiye’den tehditlerle istedikleri vakit, CHP lideri Milli Şef İ. İnönü Amerika’ya izdirarî olarak yanaşma göster­mesi, Amerika’nın da bazı hürriyet ve insan hakları gibi şart­larla Türkiye’yi koruyacağını söylediği günlerde, Bediüzzaman Hazretleri bir münasebetle bir yazısında: “Şimal cereyanı İslam ve İsevî dininin hücumuna karşı kendini muha­faza etmek fikriyle İslam ve misyonerlerin ittifakını bozmaya çalışacak...” demesi; ayrıca büyük Deccalın, komünist Rus re­jimi olduğunu hadis-i şeriflerin işaretlerinden çıkarması, bun­ları fazlasıyla tedirgin etmiş olacak ki, İslam kisvesine bürüne­rek halaskâr-ı İslam olan Üstad Bediüzzaman Hazretlerine düşman kesilmiştir.

Bu ikisinin “ulusalcılık” namında bu gibi davranışlarının gösterdiği işaretleri karinesiyle, bu din kisvesindekiler aslında komünizmi savunanlardan daha fazla komünist hayranıdır. Ama her nasılsa Müslüman kılığında görünüyor. Evet, hakiki bir Müslüman diğer masum Müslüman kardeşlerine, pis bir si­yasetle dalaletli ırkçılık namına buğz etmez. Yalanlarla, tah­riflerle iftiralar etmez. Ayağına dolaşmaz. Kin ve garazla çü­rütmeye çalışmaz.

Şimdi burada bir doğru laf etmek gerekirse, komünizmi savunanlar onların hempası olanlara göre samimiyet ve mert­likçe çok üstündür. Çünkü mesleğinin icabını dobra dobra ye­rine getiriyor. Her ne kadar –bazı emarelerle– ikisi de karanlık bir örgüt olan “Ergenekon” projesinin tatbikat çavuşları olsalar da...

Yeni Mesaj’ın Yedinci İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

Bu yedinci bölümde, iftira ve iddia nöbeti Emin Koç’tadır.

Cevap: Ben adları yazılan gazetelerin asıl olarak ne yaz­dık-larını araştırıp tahkik edecek değilim. O gazetelerin, Yeni Mesaj gazetesi insafsız yazarları gibi gerçeği ne kadar doğru, ne kadar tahrifli yazdıklarını bilemeyeceğim. Ben Emin Koç’tan “Bediüzzaman Hazretleri’nin hangi mektup, yazı ve risalesinde, ‘cizvit’ papazını ‘Hıristiyan Nurcu’ diye ilan etti”ğini soruyorum. Bu isnad ve ifti-rasına delil getirmesini istiyorum. “M. Emin Birinci ‘Hıristiyan Nur talebeleri’ de­miş”, diyorsun. Bu duruma göre birinci cümle sana ait olduğu anlaşılıyor. İşte eğer sen bu iddianı ispat etmezsen, dünyanın en yalancı, iftiracı adamı olursun. Cevabını bekliyo-rum. Beni ilgilendiren sadece bu konudur. İsimlerini yazdığın öbür zatlar hayattalar, müdafaaları bana düşmediği gibi, yanlış söz ve ha­reketleri –bi’l-farz– varsa, Bediüzzaman’a ulaşamaz.

M. Emin Koç, bir de şöyle hakaretli bir başlık atıyor:

Cevap: Bu şahıs, şu zehirli hükmü ile, Amerika’da yaşa­makta olan milyonlarca Müslümanlara hakaret yağdırıyor. ABD’nin koynunda, yani hükümetleri korumasında yaşamakta olan Fethullah Hoca gibi din adamlarından bir çok zatlar bu­lunmaktadır. Bütün bunlar senin şu zehir-alud anlayışına göre bakılırsa, hepisi onun koynunda yaşayan insanlardır. Aynı za­manda Avrupa’nın tüm devletlerinde yaşamakta olan mülümanlar da –sana göre– aynı kategoridedir. Yuh senin şu anlayışına!..

Cevap: Biz şu cevabı yazımızın üst tarafında, bu iki çar­pıtılmış ve bir kin ve gayz tarzında saptırılmış gerçekleri de­taylarıyla ispat ederek yazdık. Bediüzzaman Hazretleri Fener Patriğiyle ne gaye ile gidip görüştüğünü, ona neler söylediğini, açıkça ve olduğu gibi ifade ettiğimiz gibi, kuva-yı milliyeye karşı çıkmak şöyle dursun, bütün gücüyle desteklediğini bir çok belgelerle ispat edip ortaya koyduk. Ve orada, Muharrem Bayraktar’ın verdiği yalan dolan kaynakların asılsız olduğunu yine ispat ettik. Öyleyse, hep iftira ve yalanlarla, kin ve düş­manlıklarla ayakta durmaya çalışan bu gibilerin akibeti hüs­randır, battıkça batacaklardır.

Yine aynı gazetenin bir başka yazarı olan Müslim Karaba­cak ise, müşrik ve Allah’ı kökten inkar eden komünist ve mutlak kafirler ile ehl-i kitap Hıristiyan ve Yahudilerin Al­lah’ın varlığını, bir kısım peygamberleri ve kitapları, ahireti ve melaikeleri kabul eden, ama Allah’ın sıfatında yanlış ve büyük ha­talar yapan kafirleri aynı kefede tutuyor ve küfür birdir, diyor. Oysa ki, Kur’an-ı Kerim bir çok ayetlerinde bu iki tip küfrün arasını tefrik ediyor. İslam şeriatında da, ehl-i kitabın kızlarıyla Müslümanların evlenebileceği, kestiklerini   –İslam usûlüne göre– yenebileceği; Hanefi mezhebinde şahidlik için bir ehl-i kitabın, fasık bir Müslümana tercih edilebileceği kayıtlıdır. Yine Kur’an-ı Kerim ve Resul-i Ekrem(asm) ve Allah’ın varlı­ğını tamamen inkar eden kafirlerin–ki bunlara ateist ismi ve­rilmez. Ateist, dinsiz ya da lakayd kalanlardır. –bir ehl-i ki­tapla harpleri vaki olduğunda, taraftarlık icab ederse ehl-i kita­bın tarafının tutulabileceğini, Kur’an-ı Kerim Rum Sûresi başı ve tefsirinde nakledilen bir çok hadis-i şerifler açık olarak ifade ediyorlar.

Buna göre M. Karabacak’ın, Bediüzzaman tarafından ifade edilmiş “küfr-ü mutlak” terimine itirazı kara cahilliğin ti­pik bir örneğidir. Evet küfrün iki tipi vardır: “Küfr-ü mutlak”, “küfr-ü mukayyed” olarak değil, yani “ma-i mutlak” ve “ma-i mukayyed” gibi değil, “küfr-ü mutlak” ve “küfr-ü meşkûk” tarzında, (necâset-i galîza ve necaset-i hafife gibi) ilm-i kelam kitaplarında mezkûrdur. Günah-ı kebire ve günah-ı sağire gibi...

Lakin şu Yeni Mesaj’ın acemi bay yazarı, böyle bir tasni­fin Kur’an’da ve hadiste yer almadığını söyler. Anlaşılıyor ki, bu adamlar Kur’an’dan ve hadisten, akaid kitapları ve ilm-i kelamdan haberleri olmayan ketele-i cühaladandırlar. Aslında bunları kâle alarak, ciddi cevap vermek kâr-ı akıl değil. Fakat ne yapalım ki, insanlarımızın çoğu meseleleri, olayları tahkik süzgecinden geçiren ve şahsen ilgilenip bakanlardan olmadı­ğından ve komünistlerin iblisane bir taktiği ki; “iftirayı bas, te’sir etmezse, iz bırakır” kaziyesini düşünerek, saf zihinlerin vesveselenmemeleri için, hakikatları olduğu gibi ortaya ser­meye mecbur kalmış durumdayız.

Evet, bu adamlar, “Küfür tek millettir” hadisinin vürûd makamına ve tayin cihetlerinin yorumlarına bakmadan, batı dünyasının ve Amerika’nın Hıristiyanlık diniyle asla bir ilgisi olmayan siyasî mekanizmalarını elinde tutanların icra eyle­dikleri zalimane ve kafirane hareketlerine bakarak; komünistin mutlak kafirlikleriyle, Hıristiyanlık dini ve ruhani kesiminin tamamını aynı kefeye almışlardır.

Bunun yanında, komünist Rusyanın Kafkas, Dağıstan ve Türkistan’a icra eyledikleri kafirane zulüm ve ceberutlarını ve “din zehirdir” deyip oralarda yaşayan Müslümanların dinlerini ibadet yerlerini, dini adet ve an’anelerini kökten silip mahve­den, tarümar eden ve o Müslümanları zorla komünistleştirmek için binlercesini katliamlara uğratan mutlak kafir olan Rus’un ve Çin’in yaptıkları daha düne kadar gözler önünde cereyan etmekte idi.

İşte Karabacak’ın: “Ateistlerin değil, haçlıların çizmeleri yurdumuzda dolaştı” sözü ve komünistleri zımni savunan la­kırdılarının ne kıymette olduğu her halde ayan-beyan görünü­yor.

Evet onların bu tip davranış ve hareketleri bir cihette ko­münist rejimi savunanlarla birleşiyor gibidir. Komünistlerin partisinin tüzügü icabı, Amerika’ya ve bir kısım batı dünyasına eleştiriler tevcih eylemesi, düşman olması normal karşılanabi­lir. Lakin birden bire mantar gibi ortaya çıkan ve televizyon kanalı, gazete, parti ve okulları az zamanda tertipleyip oluştu­ran bu “mesajcılar” sureti Müslüman, sireti İslama zıt vaziye­tinde arz-ı endam eylemektedir. Bu ikisi, Amerikan ve Avrupa düşmanlığında, özellikle Yahudilere değil, Hırıstiyana adave­tinde işbirlikleri var gibi görünüyor. Hele buiddiaları yapanla­rın veyandaşlarının kesif ve katı küfür dünyası olan şimal cerayanına karşı yumuşak ve mülayim davranmaları dikkat çekmektedir. Katı küfür dünyasına tavizkarlık ve mülayemet meylinden midir, bilmiyorum, 1946’larda Rusların Kars ve Ardahan’ı Türkiye’den tehditlerle istedikleri vakit, CHP lideri Milli Şef İ. İnönü Amerika’ya izdirarî olarak yanaşma göster­mesi, Amerika’nın da bazı hürriyet ve insan hakları gibi şart­larla Türkiye’yi koruyacağını söylediği günlerde, Bediüzzaman Hazretleri bir münasebetle bir yazısında: “Şimal cereyanı İslam ve İsevî dininin hücumuna karşı kendini muha­faza etmek fikriyle İslam ve misyonerlerin ittifakını bozmaya çalışacak...” demesi; ayrıca büyük Deccalın, komünist Rus re­jimi olduğunu hadis-i şeriflerin işaretlerinden çıkarması, bun­ları fazlasıyla tedirgin etmiş olacak ki, İslam kisvesine bürüne­rek halaskâr-ı İslam olan Üstad Bediüzzaman Hazretlerine düşman kesilmiştir.

Bu ikisinin “ulusalcılık” namında bu gibi davranışlarının gösterdiği işaretleri karinesiyle, bu din kisvesindekiler aslında komünizmi savunanlardan daha fazla komünist hayranıdır. Ama her nasılsa Müslüman kılığında görünüyor. Evet, hakiki bir Müslüman diğer masum Müslüman kardeşlerine, pis bir si­yasetle dalaletli ırkçılık namına buğz etmez. Yalanlarla, tah­riflerle iftiralar etmez. Ayağına dolaşmaz. Kin ve garazla çü­rütmeye çalışmaz.

Şimdi burada bir doğru laf etmek gerekirse, komünizmi savunanlar onların hempası olanlara göre samimiyet ve mert­likçe çok üstündür. Çünkü mesleğinin icabını dobra dobra ye­rine getiriyor. Her ne kadar –bazı emarelerle– ikisi de karanlık bir örgüt olan “Ergenekon” projesinin tatbikat çavuşları olsalar da...

Yeni Mesaj’ın Altıncı İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

Şu altıncı bölümde, kısa-kısa alıntılar ve pratik cevaplar verilecektir.

Cevap: Hz. Üstad’ın böyle bir ifadesi yoktur, yalan ve if­tira atılmıştır. İzahı: “İkinci iftiralı vesvese” kısmındadır.

Cevap: Hz. Üstad’a atfen, şuraya tahrif ve tağyir edilerek yazılan cümle, onun bir ifadesi olmadığı gibi; tam metin ve yazı-lış sebebi, Birinci Bölüm’ün Üçüncü Faslındadır, lütfen dikkatle bakınız, iftira ve kasdî çamur atmalarını görünüz!.

Cevap: Bu iddiacılar yazılarında Risale-i Nurun ibarele­rini hep tahrif edegeldiklerini buraya kadar metinler göstere­rek, ispatlayıp geldiğimiz gibi, gazetenin bu sayısında, Kur’anın iki ayetine yapılan atıf gözüme ilişti, bakayım dedim. Açtım baktım, sözü edilen iki ayette Nasara veya umumi ola­rak ehl-i kitap hakkında hiçbir işaret dahi yoktur. Demek, bu adamlar Kur’an’ın manalarını da keyiflerine göre tahrif edebi­liyorlar.

Mezkür ayetin meallerini veriyorum: “Müşriklerin cehen­nem ashabı oldukları tebeyyün edip anlaşıldıktan sonra, pey­gambere iman etmiş olan kimselere artık düşmez ki, onlara mağfiret dilesin. O müşrikler yakın akrabalar da olsalar...”

“İbrahim Aleyhisselamın babası Azer için mağfiret dile­mesi, sadece önceleri ‘senin için istiğfarda bulunacağım’ va’di üzerine olmuştu. Sonra onun Allah’ın düşmanı olduğu açığa çıkınca artık ondan teberri edip yüz çevirdi...”

İşte ayetin birincisi “müşrik” diyor. İkincisi “Allah’ın düşmanı” diyor. Ama Hıristiyan, Yahudi demiyor. Çünkü müş­rikler ve putperestlerin kafirlikleri ayrı, ehl-i kitap olan Hıristi­yan ve Yahudilerin Allah’ın sıfatında hata eden kafirlikleri de ayrıdır. Ama bu zavallı güruh, bunu idrak edip kavramaktan aciz ve uzaktırlar.

Yeni Mesaj’ın Beşinci İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

Cevap: Şeytan aleyhilla’nenin de yazmasından utanacağı iftiraların bir kısım cevapları, “Üçüncü iftiralı vesvesesi” bö­lümünde ağzına taş gibi vurularak verilmiştir, tekrar etmeye­lim. Yalnız “O yıllarda ehl-i tasavvufu hafife aldığı” şeklindeki şenaetdar ve şeametkar iftirasına karşılık sorarız ki, ey bedbaht adam!.. “O yıllar” dediğin hangi yıllardır?.. O yıllar eğer Bi­rinci Cihan Harbi veya İstiklâl Savaşı ise, en büyük milis alayı Bediüzzaman’ın alayı olduğu gibi –ki az üstteki belgelerle is­patları yapıldı– Kurtuluş Savaşında da en büyük ve en tesirli hizmeti o yapmıştır. “Tasavvuf ehlini hafife aldı” şeklindeki kerih ve pis lafa gelince, sen bu iftiranın tahkikli, herzelemesiz ispatını yapmazsan, elbette cehennemin esfel-i safilinini boy­layacağın gibi, dünyada da “kezzab” vesmini taşımaya mecbur olacaksın.

Oysa ki, Hz. Bediüzzaman bir çok risalelerinde tarikat ve tasavvufu, aktap ve pirlerini layık oldukları senalarla yad ettiği gibi, onların dua, vird ve salavatlarından kendi dua kitabına alarak hayatı boyunca okumuştur. Bilhassa Şah-ı Geylanî, Şah-ı Nakşibend, İmam-ı Rabbanî ve İmam-ı Gazali, Mevlana Celaleddin-i Rumi(kaddesallahu esrarehum) gibi kutup ve gavsları hürmetle sevmiş, kendine Üstad kabul etmiştir. Bilhassa Geylani Hazretleri(ks) ile kalbî ve ruhî alakadarlığı ömrü bo­yunca sürmüştür.

Ayrıca tasavvuf ehlinin şatahat ve zahir-i şeriata aykırı gibi olan bazı söz ve hükümlerindeki problemleri ve vahdet-i vücud gibi müşkilatlı mesleleleri şeriat ve mantık usulleri içinde hall ve fasleden Bediüzzaman Hazretleridir. Risale-i Nurdan Onsekizinci Mektup, Onbeşinci Mektubun Birinci Makamı, ve İkinci Makamının ahiri; Dokuzuncu Lem’a ve Ondördüncü Lem’anın İkinci Makamı; Yirmidokuzuncu Mektubun Dokuzuncu Kısmı, Telvihat-ı Tis’a Risalesi gibi parçalar davamızın delilleridirler. Hele ayrıca cifir ve ebced ilmi ile tahlilleri yapılan Hazret-i Ali(ra) ve Hazret-i Gavs-ı Azam’ın(ks) kerametleri hakkında te’lif edilen Sekiz, Onsekiz ve Yirmisekizinci Lem’alar ve Sekizinci Şua bu iddiamızı daha çok takviye etmektedir. Bunların yanında 1935’te cere­yan eden Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi müdafaatı olan Yirmiyedinci Lem’ada mahkemeye ve zamanın ehl-i idaresine karşı tarikatı nasıl müdafaa ettiğini görmek iste-yenler bakabi­lirler.

Burada, bir tek numune –söylediklerimize hüccet olarak– Telvihat-ı Tis’a Risalesinin Üçüncü Telvih’inin son kısımla-rından bir paragraf alıyorum:

“Tarikatin dinî ve uhrevî ve ruhanî çok mühim ve ulvî ne­ticelerinden sarf-ı nazar, yalnız âlem-i İslâm içindeki kudsî bir rabıta olan uhuvvetin inkişafına ve inbisatına en birinci, tesirli ve hararetli vasıta tarikatler olduğu gibi; âlem-i küfrün ve siya­set-i Hıristiyaniyenin, nur-u İslâmiyeti söndürmek için müthiş hücumlarına karşı dahi, üç mühim ve sarsılmaz kale-i İslâmiyeden bir kalesidir. Merkez-i hilâfet olan İstanbul’u beş yüz elli sene bütün âlem-i Hıristiyaniyenin karşı-sında muha­faza ettiren, İstanbul’da beş yüz yerde fışkıran envâr-ı tevhid ve o merkez-i İslâmiyedeki ehl-i imanın mühim bir nokta-i is­tinadı, o büyük camilerin arkalarındaki tekyelerde Allah Allah diyenlerin kuvvet-i imaniyeleri ve marifet-i İlâhiyeden gelen bir muhabbet-i ruhaniye ile cûş u huruşlarıdır.

Tahmin ediyorum, tarikat ve tasavvuf hakkındaki yalnız bu parça, bay yazarın Bediüzzaman hakkında ileri sürdüğü ifti­ralı tüm iddialarına çürütücü bir cevaptır. Hazret-i Üstad’ın bir varis-i nebi olarak söylediği tüm sözleri, şeriat, sünnet ve mantık süzgecinden geçirilerek söylenmiştir. İslâm âlemindeki ulema ve meşayih, Risale-i Nur eserlerini görmüş, okumuş, hiçbir itiraz vaki olmamıştır. O halde, Bediüzzaman mürşid-i ümmettir, insanlığın da muhdisidir. Ona, “Hıristiyan aşığı” di­yen ya divane bir sarhoştur ya da–ister istemez–bir ifsad ko­mitesinin ajanı, ya da ajanlarının biçare bir neferidir, diyece­ğiz.

Muharrem Bayraktarın: “... Said-i Nursi’nin cephedeki gerçek misyonunu incelemek gerekecektir.” demesine karşı...

Cevaben deriz: Ağzındaki baklayı hemen çıkar ki kafan­daki niyeti herkes görsün. Bediüzzaman’ın cephedeki mis­yonu, yani görevi sence ne olabilir? Harpte Enver Paşa’nın ve Kumandan Kel Ali’nin nazarı altında gösterdiği fedekarane kahramanlıklar ve neticesinde 5.000’den fazla talebesini feda edip, yani şehadet mertebesine kavuşturduktan sonra, kendisi de yaralanıp ve bir ayağı da kırılıp Ruslara esir düşen fedayi-i İslam bir Bediüzzaman’ın vatanı savunmaktan ve şehadet şer­betini içmekten başka ne gibi gizli bir misyonu olabilir?.. “Harpte Ruslara tek bir kurşun sıkmadı” diyenlerin gözleri kör olsun. Esaretinde Rus Başkumandanı Nikolaviç’e karşı İslamın izzetini, din ilminin vakarını muhafaza için, ölümü beş parayı sayarak kıyam etmemesi –ki, bütün Müslümanların medar-ı fahrı olmuştur– ne gibi bir gayeye matuf ve yönelikti acaba?..

Evet, ey yazar efendi! Onun cephedeki gizli herhangi bir gayesi bir misyonu hakkında bildiğin bir şey varsa, hemen bir an evvel yumurtla!.. Ama eğer bir şey yazarsan, mertçe olsun, öteden beri yapa geldiğin gibi “neffasati fil ukad” cinsinden ol-masın!..

Yeni Mesaj’ın Dördüncü İftiralı Vesvesesi ve Cevapları

İftira ve cehalet içinde yüzen bu yazar, Hz. Üstad hak­kında şöyle bir isnadda bulunuyor: “Hıristiyanlara böylesine yoğun aşkı olan Said-i Nursi, askerlik kurumuna ise hiç de öyle bakmaz. Risale-i Nur talebelerine çağrıda bulunarak: ‘As­kere gitmek yerine, Kur’an’a çalışmak suretiyle zamanlarını daha iyi değerlendireceklerini’ ifade eder. (Lem’alar, 100)”

Cevap: Bilgisiz, tarihi olaylardan habersiz bu yazarın şu­radaki yorumu, “İkinci iftiralı vesvesesi” bölümündekinden daha çok amiyane bir cehaletin örneğini teşkil eder. Şöyle ki: Bediüzzaman Hazretleri Lem’alar kitabını, 1927’de Barla’ya sürgün getirilmesinden bir müddet sonra yazmıştır. O tarihte ve sonrasında Türkiyenin hiçbir köşesinde, cahil yazarın “ül­kenin her tarafında haçlı askerlerinin çizmesi dolaşırken” şek­lindeki iddiasını doğrulayan hiç bir olay yoktur. Şimdi mevzuyu bu kadarıyla bırakıp, Lem’alar kitabında yazılı olayı, Hz. Bediüzzaman’ın kendi ifadesiyle aynen aktaralım.

“Üçüncü Meraklı Sual:

“Bu yakınlarda İngiliz ve İtalya gibi ecnebîlerin bu hükûmete ilişmesiyle, eskiden beri bu vatandaki hükûmetin hakikî nokta-i istinadı ve kuvve-i mâneviyesinin menbaı olan hamiyet-i İslâmiyeyi tehyiç etmekle şeâir-i İslâmiyenin bir de­rece ihyâsına ve bid’aların bir derece def’ine medar olacağı halde, neden şiddetle harp aleyhinde çıktın ve bu meselenin âsâyişle halledilmesini dua ettin ve şiddetli bir surette mübtedi’lerin hükûmetleri lehinde taraftar çıktın? Bu ise, dola­yısıyla bid’alara tarafgirliktir?..             

“Elcevap: Biz ferec ve ferah ve sürur ve fütuhat isteriz, fakat kâfirlerin kılıcıyla değil! Kâfirlerin kılıçları başlarını ye­sin; kılıçlarından gelen faide bize lâzım değil. Zaten o mütemerrid ecnebîlerdir ki, mü-nafıkları ehl-i imana musallat ettiler ve zındıkları yetiştirdiler.

“Hem harp belâsı ise, hizmet-i Kur’âniyemize mühim bir zarardır. Bizim en fedakâr ve en kıymettar kardeşleri­mizin ekserisi kırk beşten aşağı olduğundan, harp vasıta­sıyla vazife-i kudsiye-i Kur’âniyeyi bırakıp askere gitmeye mecbur olacaktılar. Benim param olsa, hüsn-i rızamla, böyle kıymettar kardeşlerimin herbirisini askerlikten kurtarmak için, “bedel-i nakdiye” bin lira ka-dar da olsa verirdim. Böyle yüzer kıymettar kardeşlerimizin hizmet-i Kur’âniye-i Nuriyeyi bıra­kıp maddî cihad topuzuna el atmakta, yüz bin lira kendi zara­rımızı hissediyordum.

İşte, Hazret-i Bediüzzamanın mevzu’ ile ilgili beyanı, ifa­desi bu... Teşvişçi yazarın, “Said-i Nursi, Risale-i Nur talebele­rine çağrıda bulunarak: ‘Askere gitmek yerine, Kur’an’a ça­lışmak suretiyle zamanlarını daha iyi değerlendireceklerini’ ifade eder.” tarzındaki tahrifli ve tezvirli ifadesiyle, Hz. Üstad’ın beyanı arasında bir uyum, bir münasebet görüyor mu­sunuz?.. Elbetteki hayır, diyecek-siniz. Hz. Üstad: “Hem harp belâsı ise, hizmet-i Kur’âniyemize mühim bir zarardır. Bizim en fedakâr ve en kıymettar kardeşlerimizin ekserisi kırk beşten aşağı olduğundan, harp vasıtasıyla vazife-i kudsi-ye-i Kur’âniyeyi bırakıp askere gitmeye mecbur olacaktılar.” diyor. Yazar ise, son derece tecahülden gelerek, tahrif edip: “Askere gitmek yerine, Kur’an’a çalışmak suretiyle...” diye uyduruyor. Bir defa, askere gitmek veya gitmemek, şahısların elinde değil, devletin elindedir. Kendi iradesiyle, askere gitmeyip Kur’an’a çalışmak diye bir metod bulunuyormuydu ki, Bediüzzaman talebelerine öylesi bir çağrıda bulunsun.

Hem Hz. Üstad’ın bahsettiği “Hizmet-i kudsiye-i Kur’aniye-i Nuriye” Kur’an’ın metnini öğrenmeye çalışmak değil, Kur’an tefsiri Nur risalelerini elle yazıp çoğaltmak ve neşretmek hadisesidir. Harp patlarsa, 45’ten aşağı yaşlarda herkes askere çağrılacağı için, Risale-i Nurları elle yazıp ço­ğaltanlar da mecburen askere alınacaklardı, diyor. Param olsa, nakdî bedel bin lira da olsa verecektim diyerek askerliğin mec­burî bir vazife olduğunu ifade ediyor. İşte buna göre yakıştı­rılmış yalanlı iftiralarını görün!..

Acaba İngiliz ve İtalyanların bu hükümete ilişme hadisesi ne idi?..

1926 Nisanında İtalyan Başbakanı Mussoloni ve İngiliz­ler’in, Doğu Akdeniz ile ilgili olarak verdikleri demeç üzerine, Türkiye Hükümeti Bakanlar Kurulu kısmi seferberlik kararı aldı. Fakat mesele, harpsız anlaşma ile sonuçlandı.

İşte talihsiz yazarın karanlık mihrakın emirber neferliği hesabına söylediği kapkara cehaletle ve insafsızca olan şu: “Hıristiyanlara böylesine yoğun aşkı olan Said-i Nursi...” şek­lindeki sözü için herhalde Bediüzzaman Hazretlerini tanıyan herkes, her ehl-i vicdan belki de Allah ve melaikeleri de ona bedel bu adamı lanetliyor, nefrinler yağdırıyor.

Bediüzzaman Hazretlerinin İstanbul’un İngilizlerce işgali sırasında onlara karşı haykırdığı “Tükürün o ehl-i zulmün o hayasız yüzüne” ifadesini, yalana dayanan müfterilerin yüzü de hakediyor.

Evet, Bediüzzaman Hazretleri Birinci Cihan Harbinde gö-nüllü alay kumandanı olarak katıldığı harpte harika kahraman­lık destanları yazdırdığı gibi, harici tecavüzler ve istilacı ecne­bilere karşı her zaman mücadele etmiştir. Vatanın sınırlarını koruyan askerlere ve askerliğe karşı hiçbir menfi tavrı görül­memiştir. Orduyu ve askerleri kendi ruhuna yakın ve alakadar görmüştür. Birinci Cihan Harbinde ordunun yanında ve önünde iki buçuk sene gece-gündüz Rus ve Ermenilerle çar­pışmış, 5 binden fazla talebelerini şehit vermiştir. En son, Bit­lis şehri içinde sağ kalan 20 talebesiyle birlikte bir Rus taburu içine düşerek çarpışmış ve o yirmi talebesinden öz yeğeni Ubeyd de içinde olarak onaltısı da şehid düşmüştür. Daha sonra, kendisi de üç yerinden yaralan-mış, bir ayağı da kırı­lınca Ruslara esir düşmüştür. Ruslar tarafın-dan esir alınıp Si­birya’ya doğru götürülürken, bir süre Tiflis’te esirlerin yığıl­ması için bekletilmiş. Tiflis’te iken, 1 Eylül 1916’da, Osmanlı Devleti Hariciye Nazırı Talat Paşa, Hilal-i Ahmer Reisi Besim Ömer Paşa’ya emirname göndererek, “Bediüzzaman Said-i Kürdi’ye 60 altın karşılığı 1254 mark parayı kurye eliyle ulaştırılmasını” emret­miş ve bu para kendisine ulaştırılmıştır.

Çok insafsız olan bu adamdan ve arkasındakilerden hariç, ehl-i vicdana soruyorum: “Eğer Bediüzzaman askerlik düş­manı ve tecavüz eden ecnebi devletlere ve Hıristiyanlara aşık birisi ise, onun harpteki o destanlar yazdıran hali ne için ve te­pedeki devlet ricalinin ona karşı şu iltifatları niye?..”

Yeni Mesaj’ın Üçüncü İftiralı Vesvesesi ve Cevapları

Şöyle diyor bay yazar: “Kafkas cephesine giden Said; bu­rada yazdığı İşaratül-İ’caz’da yine Hıristiyanlara seslenir şöyle der: ‘Kur’an size bütün bütün dininizi terk etmeyi emretmiyor. Ancak itikadınızı ikmal ve yanınızda bulunan... esasat-ı diniyye üzerine[84] bina ediniz’ diye teklifte bulunuyor.” ve de­vam ediyor: “Halbuki Said-i Nursi’nin söylediğinin tam aksine Kur’an Hıristiyanlara dinlerini tamamen terk etmelerini (...) emreder”.

Cevap: Bütün bütün vicdandan soyulmuş kimselerin ya­pabileceği şu rezil iftiranın tahliline geçmeden, bütün dünya Müslüman alimlerinin en âlî bir mertebede takdir ve beğenile­rini kazanmış ve bugün Sudan ve Mısır/Aynuşşems Üniversi­telerinde ve ayrıca Mekke-i Mükerreme’de seyyidler cemaatının ma’hedlerinde (büyük medrese) ders kitabı olarak okutulan; ve 1918’de tab’edildiğinde Şeyhülislamlık tarafından Osmanlı ülkesinin bütün müftülüklerine birer tane gönderilen dünya çapında meşhur olan nadide İşaratu’l-İ’caz kitabının, harikulade ve emsalsiz bir tahlil ile yapılmış tefsir ve müfes­sirliğine bir echel şahsın Kur’an-ı Azimüşşanın hiçbir hakikatına vukufiyeti olmayan sadece piyasadaki bazı nakıs tercümeleri gören bir adamın ibareyi tahrif ederek dil uzatması, ister istemez insanın aklına şu güruh-u iftirakârların arkasında müthiş bir zendeka komitesinin varlığını ihsa ettiriyor gibidir. Her ne ise!..

Şimdi gelin, beraberce İşaratül-İ’caz tefsirinin mevzu-u bahis o bölümüne bakalım. İşte önce Arapça metni:

Üçüncüsü:

Arabi ibarenin burasında, İslamiyetin asr-ı saadette yeşe­ren bir ağaç gibi olup, kökü mazinin derinliklerinde, dalları ise istikbal semasında olduğunu izah ettikten sonra, Arabi ibare şöyle devam eder.

Şimdi de bu ibarenin Türkçe tercümesine geçiyoruz:

“  cümlesine gelince, bilmiş ol ki: Bu gibi tavsifatlar

(Yani: “Senden evvel gelen peygamberlere nazil olmuş kitaplara da iman ediyorlar” diye olan tavsifat) bir teşviki ta­zammun ediyorlar. Teşvik ise, inşaî hükümleri tazammun ey­ler. Yani mesela: “Şöyle şöyle iman ediniz ve tefrikaya düş­meyiniz” gibi hükümler.

“Sonra    nın şu makabliyle nazım, diziliş ve bağlanışında, dört ayrı letaif bulunmaktadır.

“Birincisi: Medlülün delil üzerine olan atfıdır. Yani delil ile ispatı yapılmış olan eski peygamberlerin ve kitaplarının medlulu,

 ye atfedilmiş olmasıdır. Yani –mealiyle– şöyle demek­tedir ki: “Ey insanlar! Kur’ana iman ettiğinizde münzel olan sabık kitaplara dahi iman ediniz! Çünkü Kur’an o kitapların hem tasdikcisi, hem de onların da (asliyetleri itibariyle) hak olduklarının şahididir.

[86]  ayeti bu hükmün delilidir. (Bu ayetin delil olduğu

şu noktadandır; ayetin tamamı mealen şöyle diyor: “Ey Nebiyy-i Zîşan! Sen onlara de ki: Cebrail Aleyhisselama düş­manlık eden –ki Yahudilerdir– “Neden bu Kur’anı Muham­med’e indirdi” diye ona düşman olmuşlardı. Böyle diyen kim­seler gebersinler. Zira Cebrail Aleyhisselam hem Kur’an’ı, hem eski peygamberlerin kitaplarını getirmiştir. Dolayısıyla Kur’an’ın da, eski kitapların da tasdikçisi odur... ilh.)

“İkincisi: Delilin medlul üzerine olan atfıdır. Bu mana da şöyle ifade edilebilir: “Ey ehl-i kitap! Siz madem geçmiş pey­gamberlere ve kütüb-i salifeye iman ediyorsunuz, herhalde Kur’ana ve Hazret-i Muhammed’e(asm) de iman etmeniz la­zımdır. Zira, eski peygamberler ve onların kitapları Hz. Ahmed’in(asm) geleceğini müjdelemişlerdir. Hem çünkü eski peygamberlerin ve kitaplarının doğruluklarının medarı ve pey­gamberliklerinin merci’ ve menatı, hakikatıyla ve ru-huyla en ekmel vechiyle Kur’anda ve en zahir bir tarzda Hz. Muham­med’de(asm) bulunmaktadır. Şu halde, kıyas-ı evlevî ile yani, eğer onlar peygamber iseler ve ellerindeki kitaplar Allah’ın fermanları iseler; herhalde ve hiç çaresi yok, bu da onlar gibi peygamberdir, elindeki Kur’an da Allah’ın kelamıdır.

“Üçüncüsü: Yukarıda Arapça metin içinde Türkçe hüla­sası yazıldı.

“Dördüncüsü: Bu ayet cümlesinde, ehl-i kitabı imana teşvik etmeye ve sonra ünsiyetlendirmeye ve onlara kolaylık göstermeye bir işaret de vardır ki; bu cümle-i ayet ehl-i kitaba sanki der: “Sizin bu yola (Kur’an yoluna), bu çizgiye girme­nizde bir zorluk, bir meşak-kat, bir sıkıntınız olmaması lazım­dır. Zira ki siz, birden bire eski kabuğunuzdan çıkmayacaksı­nız. Belki sadece inandıklarınızı tekmil etmiş olacaksınız... Ve sizin yanınızda müesses olan inancınız üstüne bina edeceksi­niz...

İşte dünyanın istihsan ve takdir ettiği ve Birinci Cihan Harbinin yadigarı İşaratü’l-İ’caz’ın Yeni Mesaj’dan bir yazarın basiretsizce itirazına medar bölümünü, Arapça metnini ve ter­cümesini gördünüz. Nasıl Hz. Bediüzzaman’ın nurlu ifadeleri­nin önünü-arkasını okumadan, sağını-solunu kırparak, iftirala­rına göre kalıplayıp neşreden mezkur gazetenin marifetini de gördünüz!.. İsterseniz o iftira düzmeceleri bir daha göz önüne getirelim: “Kafkas cephesine giden Said; burada yazdığı İşaratü’l-İ’caz’da yine Hıristiyanlara seslenir şöyle der: ‘Kur’an size bütün bütün dininizi terk etmeyi emretmiyor. An­cak itikatınızı ikmal ve yanınızda bulunan esasat-ı diniyye üze­rine bina ediniz’ diye teklifte bulunuyor.” diye yazmış.

Hz. Üstad’ın Arabî asıl olan ifadesinde “bütün bütün dini­nizi terk etmeyi emretmiyor.” değil, “Siz birdenbire eski kabu­ğunuzdan çıkmayacaksınız” ifadesiyledir. Ama merhum Molla Abdulmecid Efendi (Bediüzzamanın kardeşi) bunu öyle yaz­mış. Gerçi arada bir fark var. Birinci şekli “Size bütün bütün dininizi terk etmenizi emretmiyor” olsa, Kur’an’ın emri gibi olur. Ama Arabî asılda: “Sanki onlara der: ‘Birdenbire (eski) kabuğunuzdan çıkmıyacaksınız.” olsa, bir emir değil, halin oluş şekli, neticesi öyle olur. Biz mese-leyi Molla Abdülmecid’in tercümesine göre değerlendirmeye alırsak, iş nereye varır? Bence hiçbir yere varmaz. Çünkü Kur’an ehl-i kitabı peygamberimizin lisanıyla

[88]  diye çağırırken “din ve itikadınızı tamamen atıp ve bırakıp ge­liniz!” demiyor. Belki: “Bizim ve sizin aramızda hükümce mü­savî olan bir kelimeye geliniz. O kelime de: hiçbir şeyi (ubudi­yetimizde) Allah’a şerik yapmayalım... ilh.” İşte bu ayete bak­tığımızda; din ilminde cahil yazarın söylediği: “Halbuki Kur’an Hıristiyanlara dinlerini tamamen terk etmelerini... em­reder” sözü mesnedsiz, atma ve hükümsüzdür. Hayır, yazar efendi! Çünkü senin “Kur’an emreder” şeklindeki kafadan dolma, kendi reyin ile tefsirin gibi, Kur’an’da öyle açık emirli bir ayet yoktur.

Bediüzzaman Hazretleri için “Hıristiyanlara seslenir” diye yazması, kizipli bedbahtça bir iftiradır. Çünkü o Üstad-ı Mü­fessir, harbin en dehşetli halleri içinde Kur’an’ın en ince nük­telerini buluyor, tefsirini yazıyordu. Tefsirinde Hıristiyan ke­limesini hiç ağzına almadan, hep ehl-i kitap diye yazmıştır. Çünkü Kur’an öyle diyor.

Seslenme, eğer bir hitap ise, o Bediüzzaman’a ait olmaz, Kur’an’ın mana ve mazmunlarından çıkan bir hitap olur.

Acaba bu ayetin tefsirinde başka müfessirler ne diyor diye bir-iki meşhur ve muteber tefsir kitaplarına baktık. İşte:

1. Büyük allame Muhammed Eş-Şevkanî, Fethu’l-Kadir isim-li dünyaca meşhur tefsiri, C. 1, s. 114’te aynı ayetin bu bölümü için derki: “İbn-i Cerir’in tercih ettiği ve Sudiyyin tef­sirinde Hz. İbn-i Abbas ve İbn-i Mes’ud ve sahabelerin bir ka­çından naklettiği şu: (ayette kasdedilenler) ehl-i kitabın mü’minleridirler. Çünkü onlar;  hem Allah’ın Hz. Muham­med’e, hem de ondan öncekilere inzal eylediklerinin arasını cem’etmişlerdir. Ve bu ayet onlar için nazil olmuştur.”

İşte en mühim ve en kıymetli tefsirler böyle diyor. Acaba en ali müfessir-i Kur’an olan Hz. Bediüzzaman, bütün tefsirle­rin birleştiği ayetteki “teşvik ve terğib” işaretinden dört nükteli manayı çıkarmasına kim hayır, diyebilir?.. Hayır diyemez. Çünkü o tefsir Kur’an’dandır.

Şu münasebetle Bediüzzaman gibi bir İslam mücahidi, müceddidi, müfessiri ve mütekellimi bir zat-ı kerime, iftiradan, gıybetten ve yalandan ibaret dil uzatanlara şöyle bir seslenmek icabediyor: “Ey karanlık mihraklar adına kazf-ı muhsanat ya­pan yazarlar!.. Siz kimsiniz ki, bir müfessir-i Kur’an’a karşı söz söyleyesiniz! Bu meydan, allame ve müçtehid müfessirle­rin meydanıdır. Kur’an’ın esrarını istihrac edenlerin alanıdır. Buralara, aslı-faslı, ilmî şahsiyeti gayr-ı muayyen Haydolar, maydolar yanaşamazlar, burnunu sokamazlar!..”

Yeni Mesaj’ın İkinci İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

Cevap: Bu tahrifçiye cevaba, Fuzuli-i Bağdadînin bir gü­zel ve hikmetli sözüyle başlamak istiyorum:

Ki fesad-ı rakamı surumuzu şur eyler”

Yani; “Kötü yazan, kalem karıştıran o katip, bir rakamın oy-natılmasıyla, ‘sûr’ kelimemizi ‘şûr’ yapar”.

Bu insafsız adam da aynen öyledir. Çünkü Bediüzzaman Said-i Nursi Hazretleri 1942’lerde, Kastamonu vilayetinde 66 yaşında sürgün hayatı yaşarken bahse konu mektubunu yazmış olduğu halde, gördüğünüz gibi, bu tahrifçi ve insafsız adam, “Said-i Nursi’nin Birinci Dünya Savaşında...” diye başlıyor ve devam ediyor: “Müslümanlarla savaşıp ölen Hıristiyanlar için söylediği: ‘Kafir de olsalar onlar hakkında Rahmet-i İlahiyenin mükafatları vardır’...” Yani kasıtlı tahrifçiye göre bu sözleri Bediüzzaman söylemiş!..

Oysa ki, 1942’de “Müslümanlarla savaşan kafirler” diye bir şey yoktur. Çünkü müslümanların katıldığı savaş yoktur. Amma İkinci Cihan Harbinin en şiddetli günleri yaşanmakta­dır. Almanlar, Ruslarla ve İngilizlerle savaşıyor. Her iki taraf da gayr-i müslimdir. Hal böyle iken, Hazret-i Üstad’ın şeriata ve hakikate uygun ve hakikatli sözlerini böylesine iftiralı tahrif eyleyenin, acaba hükmü şeriatta nedir? Elcevap: İslam mah­kemelerinde şahitliği gayr-ı muteber, sözüne inanılmaz bir fasıktır.

İşte biz de, Hz. Bediüzzaman’ın bahse konu 1942 tarihli mektubunu asıl metniyle vererek bir iki söz daha edeceğiz.

Şimdi gelin beraberce şu insafsız muharrifin haline baka­lım, iftirakarane sözlerine dikkat edelim ki, bu yazar Bediüzzamana atfen: “Müslümanlara karşı savaşıp ölen Hıris­tiyanlar için söylediği” diye yazmış. Ey ehl-i iman! Üstad’ın şu sözleri içinde böyle bir kelime gördünüz mü?.. Elbette ki “ha­yır” diyeceksiniz. Çünkü karanlık mihrakın yazarı yalan uydu­ruyor, gerçeği tahrif ediyor... Dinini, imanını zındık şeytanlara peşkeş çekiyor.

Bu yazar bir de, Bediüzzaman için: “... dudak uçuklatan sözleri idi” diye sözlerini, bir herzeleme olarak tanıtıyor. Amma iyice bilinsin ki, şu iftiraların uydurulduğu ilk günün­den ve başından beri Hz. Üstad Bediüzzaman ve Nur mesle­ğiyle böyle zendeka hesabına yalan ve iftiralarla uğraşanlar, bila-istisna alemde rezil ve rüsvay oldukları gibi, akibetleri de hüsran olmuştur.

Yeni Mesaj adındaki gazete ve aktör yazarı Muhar-rem Bayraktar’ın herzeledikleri iftiralı vesveselerinden, aleme ibret numunesi olarak birkaç iddialarını ele alacağız. Sayfalar do­lusu iftiralarına ve vakvakları andıran seslerine bakacak ve bulaşacak vakit ve halimiz yoktur.

Yeni Mesaj’ın Birinci İftiralı Vesvesesi ve Ce­vapları

“Said-i Nursi Hürriyet ve İtilaf fırkasında iken, Müderrisin Cemiyeti’ni kurdu. Sonra da Teâli-i İslam Cemiyeti olarak meydana çıkan bu cemiyette üye olarak, kuva-yı milliye aley­hinde yazılan bildiride Said-i Nursi’nin imzası var... Ve bu bil­diri İkdam gazetesinin 16 Eylül 1919 sayısında yayınlandı.”[70] dedikten sonra, adı geçen bildiriden bazı pasajlar vermektedir.

Üstad Bediüzzaman 1918’den İtibaren Siyasi Hiçbir Cemiyete Girmedi

Bu çok şeni’ ve son derece acı ve galiz iftiranın cevapları az üst tarafta verilen son derece açık, zahir ve bahir belgelerdir. Bununla beraber, şu an önümde duran İkdam gazetesinin aynı tarihli sayısının fotokopisinde ileri sürülen bildiriden eser yoktur. Öyle bir bildiri yer almadığına göre bu iddia yalan ol­muş oluyor. Dürüst bir insanın: “Falanca gazetede şunlar var dediğinde”, o gazetenin klişesini ibraz etmesi gerekir. Anlaşı­lıyor ki, yazar bir mukallittir, fikir hempalarından taklid eyler, bu defa gazete dışında (İkdam dışında) bir iki kaynak daha ve­riyor. Bu kaynaklardan birisi, Prof. Yücel Özkaya’nın bir der­gide ya-yınlanan “Ulusal Bağımsızlık Savaşı Boyunca Yararlı ve Zararlı Dernekler” adında bir makalesidir. Yazar, Bediüzzaman’ın Müderrisin Cemiyeti’nde –ilk kuruluşunda–kurucu değil, bir üye olarak isminin bulunduğundan söz eder, öteye gitmez. Öbür kaynak da, bunun gibilere dayandığı anla­şılmakta. Az sonra gerçek tahkikli belgeler verilecektir.

İşin gerçek durumuna baktığımızda: Bediüzzaman Haz­retleri 1918 Temmuzunda Rusya’dan firar edip İstanbul’a gel­diği günden, ta 19 kasım 1922’de İstanbul’dan ayrılıp An­kara’ya gidinceye kadar siyasi hiçbir cemiyete girmiş değildir. Yalnız esaret dönüşünde Harbiye Nazırı Enver Paşanın ısra­rıyla Darü’l-Hikmeti’l-İslamiye’ye aza olarak resmen tayin edilmiştir. Ve bu arada hiçbir siyasi yönü olmayan iki cemi­yete de üye olarak katılmıştır. Bunlardan birisi Hilal-i Ahdar Cemiyeti (Yeşilay), ikincisi ise, kuruluş tüzüğünde, siyasetle kat’î surette meşgul olunamayacağı, sadece müderrislerin haklarını aramak ve halka dinî nasihatlarda bulunmak maksa­dına yönelik esaslar üzerine kurulmuş olan Müderrisin Cemi­yeti’ne de üye olarak katılmıştır.

Bediüzzaman’ın siyasi cemiyetlere asla katılmadığını gösteren onun yazılı şu sözleridir:

“S. Hangi cemiyettensin? Neden muhalefeti tenkit edi­yorsun?

“C. Şüheda cemiyetindenim. Tek bir veliyi inkar veya is­tihfaf etmek meş’umdur. Öyle ise, iki milyon evliyaullah olan şühedayı inkar etmek ve kanlarını heder etmek meş’umların en meş’umudur. Zira muhalefet der: ‘Haksız olarak harbe girildi. Hasmımız haklı idiler.’ İşte şu hüküm, iki milyon şühedanın şehadetini inkardır. Bence en çok duamız bu olmalı.”

Üstad’ın bu beyanı gösteriyor ki o, siyasi cemiyetlerle alakası olmadığı gibi, İttihad ve Terakki Cemiyeti’ne muhalif olan İtilaf fırkasında ise asla değildir. Adı konu olan İkdam ga­zetesi önümde duruyor. Yazarın bahsettiği bildiri 16 Eylül 1919 tarihli nüshasında yok. Gazetenin 26 Eylül 1919 tarihli sayısında Cemiyet-i Müderrisin namına yayınlanan bir beyan­name vardır.

1. Prof. Dr. Tarık Ziya Tunaya, Türkiye’de Siyasal Parti­ler, Mütareke Dönemi, C. 2, ss. 382-397.

2. Kemal Gurulkan, “Teali-i İslam Cemiyeti” İ.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, basılmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul, 1996 ve Köprü, “İslâm’ın Siyasallaşma Sürecinde Cemiyet-i Müderrisin’den Teâli-i İslâm’a”, Güz 2000, Sayı: 72, ss. 5-14. Bu araştırma yazısı ve bu yazıda isimleri verilen gazeteler, dergiler ve kitap isimleri, rakamlarıyla beraber aşağıda sırasına göre verilecektir. İşte çarpıtılan tarihi hadiseyi kısaca tahlil ediyoruz.

Cemiyet-i Müderrisin ve Teâli-i İslâm Ce­miyetinin Gerçek Mahiyeti ve Üyelerinin Kimliği

Önce Cemiyet-i Müderrisin

1. Fatih Dersiamlarından Abdülfettah

2. Fatih Dersiamlarından Geyveli İbrahim Hakkı

3. Fatih Dersiamlarından İskilipli Mehmed Atıf

4. Beyazid Dersiamlarından Ermenekli Mustafa Safvet Efendi.

Azaları:

1. Darü’l-Hikmeti’l-İslamiye azasından Eşref Efendizâde Şevketî

2. Darü’l-Hikmeti’l-İslamiye azasından Said-i Kürdî

3. Fatih Dersiamlarından Düzceli Zahid (Zahid Kevseri)

4. Darü’l-Hilâfeti’l-Aliyye Sahn Medreseleri Fıkıh Müder­rislerinden Seydişehirli Hasan Fehmi

5. Darü’l-Hilafeti’l-Aliye İbtida-i Dâhil Medreseleri Man­tık Müderrisi Manisalı Mustafa

6. Fatih Dersiamlarından Âsitâneli Hafız Abdullah

Ve Teâli-i İslâm Cemiyeti

Teâli-i İslâm Cemiyeti Kurucuları:

1. İskilipli Mehmed Atıf Efendi,

2. Konyalı Abdullah Atıf Efendi

3. Bergamalı Mehmed Zeki Efendi, Kâtib-i Umumi (Ge­nel Sekreter)

Azaları:

1. Erzincanlı Hasan Fehmi Efendi

2. İstanbullu Şerefeddin Efendi

3. Manisalı Hayreddin Efendi

4. Tarih Müderrisi Tahirü’l-Mevlevi

5. Kayserili Şemseddin

İşte gözler önünde görüldüğü üzere Teâli-i İslâm Cemiye-ti’nde Bediüzzaman Hazretlerinin ismi yoktur. Müderrisin Cemiyeti’nde bulunması ise, bütün kurucuları meşhur alim ve büyük müderris insanlar olan, aslî gayesi ve tüzüğüne göre si­yasetle ilgisi olmayan bir cemiyet içinde, sadece muvakkat bir üyelikten ibaret olmuştur. Sonra Cemiyet, siyaset-i ecnebiye alet olacak bir tarzda maksadı dışında ve hem de istişaresiz, izinsiz bildiriler neşredince bu cemiyetten ayrılmış ve şahsı adına kuva-yı milliyeyi destekleyen makaleler ve kitaplar neş­retmiştir.

Teâli-i İslâm Cemiyeti’nin Bildirisi

Ağustos 1920’de İstanbul Hükümetinin almış olduğu bir karar üzerine, Şeyhülislamlık bir fetva yayınladı. Ayrıca da Teâli-i İslâm Cemiyeti’nin de kuva-yı milliye aleyhine bir bil­diri yayınlayacağı duyuldu. Bunu duyan cemiyet azalarından Tahirü’l-Mevlevi ile İskilipli Muhammed Atıf Efendi Şeyhü­lislam Mustafa Sabri Efendiye çıkarak: Cemiyetleri adına öy­lesi bir bildirinin altına mühür vurulmamasını istediler. Uzun münakaşalar oldu. Cemiyet içinde de bildiri aleyhinde müca­deleleri sürdü.

Bunun üzerine bildiri için cemiyette oylama yapıldı. 10 üyeden 5’i red, 5’i evet dedi. Cemiyet Reisi İskilipli Mehmed Atıf Bey de red oyu kullanınca bildiri mühürlenemedi.

Evet, hadisenin tarihi belgeleri bunlardan ibaret...

Düşünüyorum da, acaba kendilerini dipten zorlayarak yırtı-lırcasına Bediüzzaman’a karşı şimdi buğz ve kin kusan şu bedbahtlar bu katî’ belgeler karşısında bir utanç duyabilecekler mi? Kim ne yaparsa, yapsın!..

“Bir şem’a ki Mevla yaka üflemekle sönmez”...